Jacco Kamers met Kansen

‘Met iets heel simpels kon ik hem helpen’

rustig

Home Ervaringen ‘Met iets heel simpels kon ik hem helpen’

‘Met iets heel simpels kon ik hem helpen’

Voor Kamers met Kansen helpt Jacco jongeren die zelfstandig op kamers gaan omdat ze niet meer thuis kunnen wonen. ‘Zo krijgen ze de rust die ze nodig hebben om zichzelf te herpakken en bezig te gaan met hun studie. En daarbij help ik. Dat kunnen praktische zaken zijn, bijvoorbeeld helpen met verhuizen, hulp met aanmeldingen bij de gemeente of samen een overzicht maken van wat er financieel binnenkomt en uitgaat.’

Het verhaal van Jacco

‘Ik weet dat zelf ook nog wel van vroeger; af en toe kun je vastzitten. Daarom vind ik het nu mooi om iemand te kunnen helpen’, begint vrijwilliger Jacco (47). Hij kwam op latere leeftijd erachter dat hij ADD heeft en had zelf een heftige jeugd door een onrustige thuissituatie, iets waarover hij tegenover de jongeren die hij begeleidt heel open is. Hij herkent veel van zichzelf in ze: ‘Ook ik liep vroeger vast op school en deed dingen in het begin vaak zonder erbij na te denken’, licht hij toe. Zijn oplossing is simpel: ‘Ik ga vaak een stuk met de jongere lopen. Dat deed ik ook vaak met een goeie vriend, die ik vier jaar geleden helaas verloor aan zelfmoord. Dat heeft me behoorlijk aangegrepen en is ook de reden dat ik vrijwilliger ben geworden.’

Voor de jongeren noemt Jacco het wandelen rustgevend en afleidend. En dat is vaak precies wat ze nodig hebben. Want voor de mensen die in het Kamers met Kansen-traject zitten, voelt het leven soms als een doolhof en na een stuk lopen met Jacco zoeken ze niet in paniek naar de uitgang, maar lopen ze rustig weer naar huis.

Thuissituatie

‘Soms is er geen vader in beeld of ruzie in de familie’, vertelt Jacco over de jongeren die hij begeleidt. ‘Dat grijpt ze enorm aan en kan ervoor zorgen dat het niet goed gaat op school. Vaak denken ze dat het hun schuld is. Dan probeer ik ze in te laten zien dat dit een gedachte is die nu in hun hoofd leeft, maar dat dat tijdelijk is. Dan vertel ik ze dat ze hun eigen leven hebben en het nu tijd is om op eigen benen te staan en zich te richten op hún toekomst.’

‘Maar dat is soms lastig’, gaat hij verder. ‘Als een jongere een moeder heeft die alcoholist is, dan snap ik dat ze daarvoor willen zorgen en dit moeilijk kunnen loslaten. Of een vader met gokschulden die weer om geld komt vragen. Ik probeer hen dan duidelijk te maken dat door geen geld te geven ze kunnen voorkomen dat ze weer een bepaalde situatie in worden gezogen. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.’

Een blokje om

Nadat Jacco de eerste paar keer bij de jongere thuis afspreekt, geeft hij daarna de voorkeur aan een wandeling: ‘Dat vind ik een mooie manier om even de gedachten te verzetten. Lekker door Leeuwarden lopen: in het bos, door de stad of langs winkelplein de Centrale of het Cambuurplein als ze nog even langs de winkel moeten. Door een rondje te lopen, kijk je eigenlijk van een afstandje tegen alles aan en vertellen jongeren ook ongemerkt van alles; het praten gaat vanzelf. De setting is anders dan wanneer je tegenover elkaar gaat zitten en het toch al snel kan aanvoelen als een interview. En daarnaast is lopen natuurlijk gezond hè.’

Dezelfde hoogte

Meestal lopen ze een uur tot anderhalf uur en gaat het, zoals Jacco zegt, over ‘normale dingen, zoals je met ieder ander bespreekt’. ‘Bijvoorbeeld over sport’, gaat hij verder. ‘Een aantal jongeren houdt zich net als ik bezig met fitness. Dan praten we over hoe dat gaat, hoe ze het volhouden, welke oefeningen ze doen, maar ook over dat het een valkuil kan zijn om je er vanuit het niets opeens volledig op te storten. Dan probeer ik de vergelijking te trekken met de rest van hun leven; dat je ook af en toe rust moet pakken.’

‘Een wandeling die mij bijgebleven is, is eentje van een paar jaar geleden. Rond half negen ’s avonds werd ik opeens gebeld met de vraag of we even een stuk konden lopen. Het was in de lente, dus de zon was nog net niet onder. Ik woon nu in Westeinde, maar toen nog vlak bij het Cambuurstadion en dus bij Kamers met Kansen. Daarom kon ik er zo naartoe lopen. Onderweg haal je je natuurlijk van alles in je hoofd over wat er aan de hand kan zijn, maar tijdens de wandeling kwam ik erachter dat hij gewoon even vastliep. Hij kon alles zelf niet meer helemaal op een rijtje zetten en had iemand nodig om dit mee te delen. Dat hij er vervolgens voor kiest om dit bij mij te doen, dat geeft wel echt voldoening. Met iets heel simpels; gewoon, door er te zijn en hem aan te horen, kon ik hem helpen en van betekenis zijn. Dat vind ik wel speciaal.’

Op mijn manier

‘Het mooie aan dit vrijwilligerswerk vind ik dat ik het op mijn eigen manier kan doen. Het wordt niet allemaal voorgeschreven en als script opgediend. Dat zou voor mij niet werken en dat geldt ook voor de jongeren. En wanneer ik hulp nodig heb, heb ik altijd de back-up van de professionals van Wender.’

Ben je benieuwd naar meer verhalen van onze medewerkers? klik dan hier.
Lees je graag succesverhalen van onze (ex)-cliënten? klik dan hier