'Als ik een tijdje meeloop in hun leven, gaat er een hele nieuwe wereld voor me open.'

ZORGZAAM

Home Ervaringen ‘Als ik een tijdje meeloop in hun leven, gaat er een hele nieuwe wereld voor me open.’

‘Als ik een tijdje meeloop in hun leven, gaat er een hele nieuwe wereld voor me open.’

“Jullie moeten een keer bij mij op de kamer langskomen, dan gaan we Eritrees eten”, had ze gezegd. ‘Terwijl ik om me heen keek, zag ik een tweepersoonsbed dat haar kamer voor een kwart vulde. Daarnaast een bank waar je met zijn tweeën op kon zitten, een klein salontafeltje met een stoel en daarachter echte traditionele gordijnen uit haar thuisland. ‘Ze heeft het echt leuk aangekleed’, dacht ik toen mijn vrouw en ik aanschoven aan een tafel waarop naast kaarsjes allemaal eten stond. Van die pannenkoekjes met verschillende tapas. Heerlijk, en allemaal zelf klaargemaakt.’ Het is één van vele mooie verhalen van Henk; vrijwilliger bij Kamers met Kansen.

‘Onder het eten praatten we over hoe graag ze haar familie zou willen bezoeken’, vervolgt Henk zijn verhaal. ‘Maar dat ze in Eritrea opgepakt zou worden omdat ze gevlucht was. De bruiloft van een Eritrese neef heeft ze wel kunnen bezoeken. Om familieleden die Eritrea ontvlucht waren te kunnen ontvangen, organiseerde de neef zijn bruiloft in Ethiopië, net over de grens. Ze is toen twee weken in Ethiopië gebleven.

‘Belangrijk om te weten is dat ik het niet van ze overneem, maar meekijk en aangeef wat de opties zijn. Dat duurt iets langer, maar dan leren ze het wel voor de volgende keer.’

In het kader van gezinshereniging kwam ze vijf jaar geleden naar Nederland. Ze trok in bij haar broer; haar ouders zijn overleden toen ze nog vrij jong was. Ze belandde in een druk, jong gezin dat steeds meer op haar was gaan leunen. Iets wat haar duidelijk belemmerde in haar eigen levenspad en ontwikkeling, waardoor ze in het project van Kamers met Kansen terechtkwam.’

Niet oplossen, maar meekijken

Henk is gepensioneerd en al een aantal jaar actief als vrijwilliger bij Wender. ‘Bij Kamers met Kansen help ik jongeren die vanuit een lastige thuissituatie komen om zelfstandig te worden. Wat die hulp inhoudt? Alles wat maar nodig is; van het aanvragen van kwijtschelding voor gemeentelijke belastingen tot het kijken waarom een uitkering van DUO stopgezet is. Belangrijk om te weten is dat ik het dan niet van ze overneem, maar meekijk en aangeef wat de opties zijn. Dat duurt iets langer, maar dan leren ze het wel voor de volgende keer.’

Het verhaal van Henk

Als je tegenover vrijwilliger Henk (67) gaat zitten, zie je een nette man; een bril, overhemd en grijze trui. Niet direct iemand waarmee jongeren hun Tindertaferelen bespreken, zou je denken. Niets is minder waar. ‘Ze schijnen allemaal zo te daten en een jongere die ik begeleid heb, vertelde me dat het de ene keer wat beter uitpakt dan de andere’, lacht Henk. Het kenmerkt de manier waarop hij vertelt over de jongeren die hij begeleidt. Waarbij zijn serieuze blik meteen plaatsmaakt voor een grote glimlach, kracht bijgezet door de boodschap dat hij heel wat opsteekt over de jongeren als hij tijd met ze doorbrengt. Hij is geïnteresseerd in hun leven en bouwt door die betrokkenheid een band met ze op. ‘Vooral door te luisteren’, voegt hij daar aan toe.

Samen op pad

Onderdeel van zelfstandig worden is op jezelf wonen, daarom helpt Kamers met Kansen jongeren voor een jaar aan een woning. ‘En die moet ook ingericht worden’, vult Henk aan. ‘Vaak is er weinig tot geen budget, dus dan pakken we de auto en gaan we naar de kringloop hier in Leeuwarden. Maar ik ben ook wel met een jongere naar Drachten geweest om spullen op te halen. Hij had vrijwilligerswerk gedaan bij de kringloopwinkel daar en kende nog mensen. En met een andere jongere ben ik bij de witgoedhandel op het Zuidvliet geweest, omdat zij een wasmachine nodig had.

Uiteindelijk hebben ze natuurlijk alles nodig. Wasmachine, tv, borden, pannen, een bed, ga zo maar door. En hoe ze het verder aanpakken is aan hen zelf. Dat geldt ook voor de inrichting van de studio. De één houdt het wat kaal en de ander maakt er echt een eigen paleisje van. Als we dan samen op pad zijn praten we; over hoe het op school gaat, bijvoorbeeld. En als je iemand beter leert kennen, gaat dat verder. Zo is er ook een jongere geweest die mijn vrouw heeft ontmoet. Dan laat je die foto’s van je kinderen zien en vertel je over je vakantie terwijl zij vertelt over haar bezigheden.’

Een andere wereld in

Gaat het zelfstandig leren wonen altijd goed? ‘Nee, ik heb ook wel met een jongere op het politiebureau gezeten, zulke ervaringen zijn er ook’, vertelt Henk. ‘Ik doe dan een nieuwe ervaring op en krijg een kijkje in een andere wereld. Je ziet dingen van dichtbij die je anders alleen in de krant leest. Over jongeren die in de problemen zitten of waarbij het niet zo goed gaat op school.

Uiteindelijk probeer ik mijn steentje bij te dragen door een jongere een duwtje in de goede richting te geven. Maar voorop staat dat de jongeren het zelf moeten willen. Dus niet iets doen omdat ik het zeg, maar omdat ze verder willen met werk, school of bijvoorbeeld taalbeheersing. En hoe ik daarin ondersteun, blijft voor mij ook nog steeds leren. Bijvoorbeeld om niet te snel de hulpstand in te schieten. Iemand kan zeggen: “Ik wil graag werk, maar hoe moet ik dat dan doen?” Dan zeg ik dat hij naar uitzendbureaus moet gaan en dat we van tevoren samen wel een lijstje kunnen maken zodat hij eentje uit kan kiezen om een afspraak te maken. Vervolgens ga ik niet mee naar die afspraak, want dat moet de jongere echt zelf doen. Ik breng de jongere ook wel eens in contact met iemand uit mijn netwerk.’

Op eigen kracht, met een klein duwtje

Het vrijwilligerswerk kan twee kanten opgaan, volgens Henk. ‘Het geeft vaak voldoening, maar is soms ook frustrerend. Tegelijkertijd maakt dat het ook uitdagend en je hebt altijd professionele back-up vanuit Wender. Uiteindelijk zie je dan hopelijk iemand die op eigen kracht, met hier en daar misschien een klein duwtje, een eigen weg vindt en daarin succesvol wordt. Dat is mooi. Zo was er een jongere die me voor haar diploma-uitreiking uitnodigde. En dan zie ik haar staan met zo’n zwart plat petje terwijl er een verhaal over haar verteld wordt, en denk ik: dat herken ik en daar heb ik een beetje aan mogen bijdragen. Daar doe ik het voor.’