Gerrit doet boodschappen samen met bewoner.

‘Elkaar helpen, dat is toch het mooiste wat er is?’

KRACHTIG

Home Ervaringen ‘Elkaar helpen, dat is toch het mooiste wat er is?’

‘Elkaar helpen, dat is toch het mooiste wat er is?’

Wie in De Marene tegenover vrijwilliger Gerrit (73) gaat zitten, wordt overladen met verhalen. ‘Ik heb zoveel gedaan’, voegt Gerrit daaraan toe. En daar is geen speld tussen te krijgen. Meer dan een halve eeuw maatschappelijk werk en even lange tijd als vrijwilliger leveren talloze anekdotes op en vaak zoals hij het noemt ‘een prachtige tijd’. Over graffitiploegen, ballen gehakt bij Cambuur, 36 jaar lang Sinterklaasspelen, maar ook de pijn die hij voelt wanneer cliënten na succesvolle periodes weer terugvallen door gebrek aan begeleiding. En over zijn eigen begeleiding is hij duidelijk: ‘Ik moet de vrijheid hebben om deze mensen op mijn manier te helpen.’

Hulp via Mies Bouwman

‘In ben opgegroeid in Huizum, in een klein huisje met drie slaapkamers en tien mensen’, begint Gerrit. ‘Leren was moeilijk omdat er weinig ruimte was; je belandde altijd ergens in een hoekje. Maar het was een goede tijd hoor. Ik had een zusje dat spastisch was en dat vonden mijn ouders lastig. Mijn moeder wilde het eerst niet erkennen, die was ervan overtuigd dat het kind verwisseld was bij de geboorte in het ziekenhuis. Zij zijn met haar uiteindelijk de halve wereld afgereisd om er iets aan te doen. Tot ze een jaar of vier was, toen kwamen m’n ouders via een tv-programma van Mies Bouwman in contact met mensen die ook een kind met een beperking hadden. Er werd een stichting opgezet en daar kon mijn zusje uiteindelijk naartoe. Mijn ouders zochten haar elke zondag op en toen mijn vader op een gegeven moment een autootje kocht, kon ik ook mee.’

Ertussen in je oude kloffie

Gerrit is inmiddels 8 jaar met pensioen. Terugkijkend op zijn carrière vertelt hij dat het vroeger eigenlijk altijd ‘zo vader, zo zoon’ was. ‘Maar mijn vader was technisch opgeleid en wij zijn allemaal de sociale kant opgegaan’, vertelt hij. ‘Zo heb ik bij de Gemeente Leeuwarden tot ’98 op de afdeling sociale zaken gewerkt. Daarna ben ik naar de dienst sociale werkrichting gegaan en heb ik de houtafdeling opnieuw opgezet voor mensen met een beperking of verslaving. In het begin dacht ik: drie afdelingen, dat red ik nooit. Maar het werd een prachtige tijd waarin ik veel geleerd heb. Bijvoorbeeld dat als je contact met die mensen wil maken, je er niet in je schone kleren van een afstandje naar moet kijken, maar er lekker tussenin moet staan in je oude kloffie.’

Via verschillende projecten werd Gerrit uiteindelijk Personal- Job- en Budgetcoach. ’”Potverdikkie iets nieuws? Ja, dat wil ik wel”, zei ik toen ze me vroegen.’ Maar uiteindelijk waren de laatste tien jaar voor zijn pensioen eigenlijk het mooiste, vertelt hij: ‘Ik reed 35 duizend kilometer per jaar door de hele provincie Friesland langs zo’n acht gemeenten. Ik hoefde niet vanaf een kantoor te bellen, maar kon echt zelf wat doen. Die vrijheid past bij mij. En hoe meer je doet, hoe meer je er ook voor terugkrijgt.’

Wat is er nou mooier dan de mens?

‘Ik voelde me altijd betrokken bij de onderkant van de maatschappij’, begint Gerrit wanneer je hem vraagt naar zijn vrijwilligerswerk. ‘Want wat is er nou mooier dan de mens? Toen ik met pensioen ging, ben ik met mijn vrouw eerst een week of zes naar Terschelling geweest. Maar daarna kom je thuis en denk je: wat nu? Toen heb ik een mailtje gestuurd naar Wender.’

Bij Wender helpt Gerrit cliënten met praktische dingen zoals boodschappen doen, maar draait het toch vooral om het aangaan van gesprekken. Gerrit: ‘We praten over hoe het nu gaat of over het verleden, over of ze broers en zussen hebben en over waarom ze hier gekomen zijn. Hun levensverhaal, eigenlijk. Op die manier creëer je een band.’

Contact herstellen

Dat kleine gebaren grote impact kunnen hebben, is iets dat Gerrit door de jaren heen veel gezien heeft. ‘Zo is er een cliënt van ongeveer 60 jaar waarbij ik het contact tussen hem en zijn moeder hersteld heb. Om de zoveel tijd zoeken we haar samen op. Hij is autistisch en zegt dan bijna niks, maar die blik naar zijn moeder toe, die liefde die daaruit straalt, die voel je. En de dag nadat we zijn geweest, vraagt hij alweer; wanneer gaan we naar moeder toe?

Maar ik heb ook een cliënt gehad die een jaar of tachtig was en op het punt stond te overlijden. Dat voel je dan in de laatste weken aankomen. Samen zijn we naar zijn oude woonplaats gegaan. Op een gegeven moment rijden we door een straat en zegt hij: “hé, daar woont mijn broer”. Dus ik zeg: “dan moeten we stoppen”. Ik klopte op het raam en wie komt daar naar buiten; zijn broer. Het contact dat je dan maakt, daar doe je het voor.’

Ben je benieuwd naar meer verhalen van onze medewerkers? klik dan hier.
Lees je graag succesverhalen van onze (ex)-cliënten? klik dan hier.