‘Niemand kiest ervoor om hier te wonen.’

De woningcrisis wordt een steeds groter probleem. Het vinden van een nieuwe woning, en daarmee een veilige eigen plek, is daardoor niet meer zo gemakkelijk. Zo ook voor gezinnen, ziet Manon van Crisisopvang Emmen. ‘Stel het je maar eens voor: je woont samen met je partner en de relatie wordt beëindigd. Het huis staat op naam van je ex. Bij familie of vrienden verblijven is misschien tijdelijk mogelijk, maar geen permanente oplossing. Waar ga je dan heen?’

Manon werkt al tien jaar bij Wender en heeft veel heftige situaties voorbij zien komen. Een passie voor de doelgroep heeft ze altijd gehad. Ze vertelt: ‘Ik begon als stagiair bij de crisisopvang. Daar heb ik de fijne kneepjes van het vak geleerd, zoals over groepsdynamiek en hoe je die op een positieve manier kunt beïnvloeden. Toen in Emmen Wonen Ekselerbrink (forensische zorg en beschermd wonen) kwam, ben ik daarheen gegaan. Het werken met deze doelgroep leek me een mooie uitdaging.’

Duidelijkheid, structuur en een goede daginvulling

In de forensische zorg begeleiden we mensen die uit detentie komen om hun leven weer op de rails te krijgen. Manon vertelt: ex-gedetineerden zijn gebaad bij duidelijkheid, structuur en een goede daginvulling. Dat past bij mij: als ik zeg dat ik iets doe dan kun je erop vertrouwen dat dit gebeurt. Ik communiceer open en eerlijk. Maar benoem het ook als ik het ergens niet mee eens ben. Dit heeft de doelgroep nodig.’

Naast haar werk als medewerker wonen en welzijn in de forensische zorg volgde Manon een opleiding tot trajectbegeleider, een functie die ze inmiddels bekleedt binnen de crisisopvang. Ze vervolgt: ‘Als trajectbegeleider ondersteun ik cliënten binnen hun traject en werken we samen aan hun doelen. Dat is wel heel wat anders dan werken op een groep. Soms verlang ik daar nog weleens naar terug. Het psychologische stukje van groepsdynamiek vind ik erg leuk. Als medewerker wonen en welzijn merkte ik soms dat één iemand binnen de groep sterk de sfeer bepaalde. Of dat er sprake was van pestgedrag. Ik word fel als iemand wordt weggepest in de groep. Als cliënten zich niet veilig voelden om een probleem te delen, probeerde ik ze motiveren om tóch voor zichzelf op te komen. Ik breng tijdens het gesprek naar voren dat mensen gelijk zijn aan elkaar en het samen moeten doen. Het kan pittig zijn, want je kiest elkaar niet uit om samen te wonen. Dat lijkt mij ook moeilijk. Maar des te meer heb je elkaar daarin nodig en duidelijke communicatie.’

Kinderen in de crisisopvang

De crisisopvang is er voor volwassenen en gezinnen die (tijdelijk) geen onderdak hebben. ‘Als ik kinderen zie binnenkomen in onze crisisopvang, dan gaat me dat aan het hart. Ondanks de vaak schrijnende omstandigheden proberen we de best mogelijke hulp te bieden. En de situatie waar dat kan enigszins te verlichten. We proberen moeders met kinderen zo goed mogelijk te plaatsen, waar dat kan in een ruime kamer en op afstand van mensen met andere problematiek. Het is voor niemand goed om te lang in de crisisopvang te verblijven. Al helemaal niet voor een kind. We proberen het trauma te minimaliseren. Zo stimuleren we dat ze naar school en de kinderopvang blijven gaan en bieden passende hulp zoals Veerkracht. Als een moeder met een kind bij mij binnenkomt voor een gesprek, dan is het ook mijn prioriteit om ervoor te zorgen dat het kind zich veilig voelt. Dan spelen we even samen met blokjes of de brandweerauto. En ik houd er rekening mee dat we het onderwerp van gesprek aanpassen aan wat het kind ook kan horen.’

Lichtpuntjes

Waar dat kan proberen we te zorgen voor lichtpuntjes in de opvang. Zo krijgen kinderen die bij ons worden opgevangen bijvoorbeeld een gevulde rugtas. Manon vertelt: ‘Kleine kindjes krijgen een tasje met onder andere een badcape, knuffel en een boekje. Grotere kinderen krijgen een schooltas met bijvoorbeeld kladblok en broodtrommel. Daarnaast kunnen ze meedoen aan activiteiten die we vanuit fondsen kunnen organiseren. Denk hierbij aan een dagje naar een pretpark of andere leuke uitjes. Hoe groot of klein een kind ook is, vaak voelen zij problemen van ouders feilloos aan. Het is mooi om te zien dat kinderen tijdens zo’n activiteit hun zorgen even kunnen vergeten en weer helemaal kind kunnen zijn.’