‘Bij ons wonen mensen die hun leven willen beteren; ik gun ze die positieve toekomst’

Wat voor werk wil je doen? Waar word je gelukkig van? En hoe ziet jouw ideale woonplek eruit? Vragen die we ons allemaal weleens stellen, en die Marrit regelmatig stelt aan de mensen die ze begeleidt. Als trajectbegeleider bij (Forensisch) Wonen Oldegalileën in Leeuwarden helpt zij mensen die, na detentie, zorg en begeleiding opgelegd hebben gekregen door de rechter.

Op deze locatie krijgen bewoners gemiddeld één tot twee jaar de tijd om weer stabiliteit en veiligheid in hun leven te vinden. Samen met collega’s, de reclassering en andere zorgprofessionals, werkt Marrit aan de gestelde doelen. ‘Veel mensen die bij ons komen, hebben een turbulent verleden. Voor hen is duidelijkheid extra belangrijk, legt ze uit. ’Ik leer om open en eerlijk te zijn, want onze bewoners zijn vaak heel direct. Als iemand bijvoorbeeld ruikt naar alcohol, terwijl het doel was om te stoppen, spreek ik dat meteen uit. Vervolgens bespreek ik waarom het niet lukt en hoe ik kan helpen om stappen vooruit te maken.’

Gefascineerd

Naast haar werk is Marrit een fanatiek sporter. Kickboksen en fitness zijn voor haar belangrijke uitlaatkleppen, maar het was niet de weg die ze professioneel insloeg. ‘Tijdens mijn CIOS-opleiding gaf ik af en toe sportlessen aan mensen met een beperking. Dat vond ik ontzettend leuk en het zette me aan het denken: ik wilde me verdiepen in de begeleiding van mensen buiten de ‘normale’ sportwereld,’ vertelt ze. Dit besef bracht haar naar de opleiding Social Work, met een specialisatie in Forensische zorg. ‘Ik ben altijd gefascineerd geweest door de vraag hoe iemand in aanraking komt met justitie en wat daar allemaal aan voorafging.’

Traject op maat

Die interesse in de mens achter de situatie vertaalt zich in haar werk. ‘Mijn doel is om een aanpak te vinden die écht past bij de persoon die ik begeleidt,’ legt Marrit uit. ‘Iedereen heeft andere behoeften; de één heeft veel contact nodig, terwijl de ander liever wat zelfstandiger is.’ Wanneer iemand bij Wonen Oldegalileën binnenkomt, begint het traject met een intakegesprek. ‘De intaker brengt de situatie in kaart: wat is er gebeurd, wat heeft de cliënt nodig, en waar wil diegene naartoe werken? Op basis daarvan maken we een begeleidingsplan op maat.’

Binnen het team werken ze met een buddysysteem: Marrit en een medewerker Wonen en Welzijn begeleiden samen de cliënt. ‘In de eerste fase ben ik vaak heel betrokken, zodat we elkaar goed leren kennen en een vertrouwensband opbouwen. Als de doelen duidelijk zijn, neemt de medewerker Wonen en Welzijn de dagelijkse begeleiding meer over, terwijl ik op de achtergrond werk.’ Zo zorgen ze ervoor dat de begeleiding altijd afgestemd is op de behoefte van de cliënt, terwijl er ook ruimte is voor persoonlijke groei.

Patronen doorbreken

Oprechte aandacht en geduld zijn volgens Marrit onmisbaar in haar werk. ‘Veel van onze cliënten hebben weinig vertrouwen in hulpverlening, omdat ze vaak zijn teleurgesteld,’ zegt ze. ‘Het kan helpen om iemand in het begin juist vaak te benaderen, zodat ze zich gezien en gesteund voelen. We beginnen samen vanaf nul en bouwen langzaam een band op. Als iemand dan na verloop van tijd durft te delen wat er echt speelt, vind ik dat heel mooi om te zien. Geduld is onze kracht: tijdens het traject mag iemand 10 keer struikelen, wij blijven degene helpen opstaan. Dat geeft ruimte om te leren.’

Marrit streeft er ook naar om haar cliënten vaardigheden mee te geven voor na hun verblijf. ‘Veel mensen zijn gewend om hun stem te verheffen, omdat ze geleerd hebben dat de grootste schreeuwers het meeste voor elkaar krijgen. Dat probeer ik te doorbreken door grenzen te stellen en consequent te blijven. Het is belangrijk om stevig in je schoenen te staan om iemand goed te kunnen ondersteunen.’

Vooruitgang

Marrit ziet regelmatig mooie ontwikkelingen bij haar cliënten. ‘Het maakt me trots als mensen zo veel vooruitgang boeken dat ze bijvoorbeeld zelfstandig kunnen wonen. Als ik dan op bezoek kom en zie hoe ze hun leven opbouwen, is dat een geweldig gevoel,’ deelt Marrit. ‘Zo was er bijvoorbeeld een man die al twintig jaar in de hulpverlening zat, waardoor hij erg wantrouwend was toen hij binnenkwam. ‘Door de rust en stabiliteit heeft hij eindelijk aan zichzelf kunnen werken. Laatst hoorde ik iemand die hem al lang kent zeggen: “Wat ben jij vooruitgegaan! Dit had ik tien jaar geleden niet verwacht.” Dat soort momenten laat zien dat onze aanpak echt een verschil maakt.’ Ze benadrukt het belang van kleine stappen. ‘Grote doelen, zoals schulden wegwerken en een eigen woning vinden, zijn belangrijk. Maar door ook kleinere doelen te stellen, zoals het huishouden op orde krijgen of leren aangeven wat je dwars zit, creëer je kleine geluksmomenten die motiveren om door te zetten.’

Vooroordelen

Volgens Marrit kan de maatschappij meer doen om de doorstroom van deze doelgroep te bevorderen. ‘Soms lopen mensen vast door hun verleden, bijvoorbeeld omdat ze geen cv hebben of hun tijd in detentie een obstakel vormt bij het vinden van werk. Het beeld dat deze mensen gevaarlijk zijn of altijd terugvallen in criminaliteit klopt niet. Bij ons wonen juist mensen die hun leven willen verbeteren en ik gun ze die positieve toekomst.’